11 februari 2017. Vandaag op toer geweest. Een stadstoer in Punta Arenas. Allereerst naar een uitzichtspunt gereden voor een overzicht van de omgeving. We kijken Vuurland in, het zuidelijkste gedeelte van Zuid-Amerika. Punta Arenas is de meest zuidelijke stad van de wereld. Het is er nu 0 graden, maar het is ’s winters echt niet zo koud als je zou verwachten. De laatste jaren komt de temperatuur niet onder de 10 tot 15 graden. Vandaag is het niet zo koud, maar er staat een stevige bries en dat maakt het koud. Verder zijn er de huisjes te zien en de havenactiviteiten. Leuke dingen zijn er niet veel. Café Samiente is er een. Marktjes zijn er genoeg, leuke marktkraampjes. Opvallend is dat de mensen hier klein zijn. Niet groter dan 1.50 M. Kerken, ja 2 waarvan één een kathedraal. Catedral de Punta Arenas Overheidsgebouwen in het grauwgrijs. Een prachtig standbeeld van de stichter van Vuurland, waar een half uur over verteld wordt in een prachtig park met bijzondere bomen. Dan gaan we naar een museum. 4 verdiepingen vol met allerlei attributen die je eigenlijk in Nederland ook kan vinden. Maar aardig bij elkaar gezocht. Een schedel van een enorme walvis ligt er ook. Dan bezoeken we nog de op 6 na mooiste begraafplaats ter wereld, de 2e van Zuid-Amerika. 30 hectare groot. In 1919 gesticht door Sara Braun. Een donatie. Er liggen tienduizenden doden. Soms hele bouwwerken en ook een muur waar de kist zo ingeschoven wordt, zoals in Spanje. Sommige graven zijn verzakt en sommige grafmonumenten worden nog steeds wekelijks verzorgd. Vervolgens zijn we naar het buitengebeuren gegaan van het museum. Ook daar staan spullen die in Nederland ook te vinden zijn. Maar ja, toch leuk om daar zo naar toe gebracht te worden. Na 4 uur sappelen gaan we terug naar de boot, die netjes aangemeerd ligt. Dus geen getender en zo. De loopplank op en naar de hut. Na de lunch gaan de weer zeehonden en walvissen etc spotten. Vanavond gaan we weer om 11 uur weg en varen we in de nacht verder door de straat van Magelaan, wij leerden op school Magelhaan. Maar dat maakt niet uit. We zijn er nu toch. We gaan richting de Chileense fjorden. Dan varen we weer naar het noorden en komen we in warmere streken. Om 11 uur ’s avonds, het is nog 11 februari, vertrekt de Boudicca naar de Chileense fjorden. Nacht is het en donker, er is geen straatverlichting. Wij waren tegen die tijd al gaan slapen want de hele dag naar walvissen zoeken is toch ook vermoeiend. Op het schip loopt iedereen met verrekijkers en camera’s door de gangen en gangboorden, de lounges en overal waar je maar kan zijn. De cruisedirector laat via de boordluidsprekers aan iedereen weten waar de walvissen zijn. Vervolgens vlucht iedereen weer naar de aangegeven plaats, waar de walvissen, zo die er al geweest zouden zijn, alweer gevlucht zijn. Tot op heden zijn er geen walvissen, orka’s en andere hier thuishorend vee gevonden. Het is ook slecht weer. Zwaar bewolkt.