17-02-19 Valparaiso en Santiago. De tour gaat naar Santiago & Vina del Mar. De havenplaats is Valparaiso en Santiago de Chili is de hoofdstad van Chili en ligt 140 km Zuid- Oost het land in. Net als zoveel steden in bergachtige gebieden, breidt een gebied zich uit en komt men er niet onderuit een verbinding te maken tussen het lager en hoger gelegen deel. In Lissabon is er een lift gemaakt en tijdens deze reis hebben we ook een enorme lift gezien. En ook hier is dat het geval alleen heeft men funiculares gemaakt. O.a daarvoor is Valparaiso op de werelderfgoedlijst geplaatst. Maar wij hebben een tour geboekt naar Santiago. Enkele reis zo’n 75 km. Geweldige snelwegen met deels tol. De beste coaches zijn uit de kast getrokken om de lange rit (ongeveer 2 uur) aangenaam te maken voor de passagiers. Echter geen toilet in de bus. Maar……. Dat wordt volledig gecompenseerd door halverwege de rit te stoppen voor alleen een plaspauze in een enorm plashuis met alle luxe die je bedenken kan. En voldoende plaats voor wel 4 coaches tegelijkertijd. Geweldig. En dan naar Santiago waar ook de sanitaire voorzieningen op topniveau zijn. Iets wat je hier niet zou verwachten. We maken eerst een sightseeingtour door de stad, waar inmiddels de zon schijnt en het in de loop van de dag flink warm wordt. Santiago is in de generaalsperiode vóór Allende volgestouwd met bombastische gebouwen aan brede lanen. Teveel om op te noemen. Alleen het presidentiële paleis (La Moneda) ligt aan een plein, dat gedeeltelijk is afgesloten voor toeristen, die er massaal zijn. Het wordt militair bewaakt en dat is in deze tijd ook niet zo verwonderlijk. Er wordt natuurlijk druk verteld door de reisleider, zoals altijd hier. Zo komt tevoorschijn, dat men in Chili geen moslims heeft en er ook geen problemen zijn met de islam. We hebben enige tijd rondgereden met diverse fotostops. Santiago is op 4 na de grootste stad van Zuid- Amerika. Er is natuurlijk ook een kathedraal. De kathedraal is een van de meest imposante bouwwerken van religieuze architectuur in Zuid-Amerika. Er is natuurlijk ook een plek vanwaar het mooiste uitzicht is, San Christobal Hill. Een prachtig uitzicht over Santiago en het Andes gebergte. Dan gaan we naar een restaurant voor de lunch. Tijdens de korte wandeling struikelt een passagier en ligt ze even op de grond. Achteraf blijkt het mee te vallen en kan ze gewoon door. De lunch is geweldig, warm, zoals hier gebruikelijk, met wijn, wit en rood en een borreltje vooraf. En dessert met koffie of thee. Anita is wat hummelig en er wordt in het restaurant niet moeilijk gedaan om wat alternatieve gerechten te serveren. Ome Fred staat er om bekend bij externe overnachtingen en maaltijden voor goede locaties te zorgen. Later in de middag rijden we terug via Vina del Mar en dat heeft niets met wijn te maken. Het is hier vakantietijd en de stranden zijn overspoeld met lokale toeristen. Ook voor kinderen is het een paradijs. Bijna niemand in het water. Ondanks dat het hier 29 graden is wordt het zeewater op z’n hoogst 17 graden. Te koud dus. Hier heeft Zwitserland een klok cadeau gedaan, die ook loopt, in een bloemenbed. Na wat verpozing aan het strand gaan we terug naar the vessel, waar we om ongeveer 5 uur aankomen. Leuke tour. Valparaiso speelde geopolitiek een belangrijke rol in de tweede helft van de 19de eeuw toen de stad diende als een indrukwekkende  aanlegplaats voor schepen die voeren tussen de Atlantische oceaan en de pacific oceaan via de straat van Magellan. Valparaiso beleefde een explosieve groei gedurende haar gouden eeuw, en kreeg de aantrekkingskracht van een magneet voor Europese immigranten toen de stad bekend werd bij de internationale zeevaart als “Het juweel van de Pacific”. In 2003 werd het historische deel van Valparaiso tot Unesco werelderfgoed verklaard. De economische gouden eeuw van Valparaiso eindigde na de opening van het Panamakanaal in 1914. Zeevaart verplaatste men naar het Panamakanaal omdat kapiteins het risico gingen vermijden van een ronding om Zuid Amerika en de straat van Magellan. Het gebruik van de haven en het verkeer ging belangrijk achteruit wat de neergang van de stad’s economie inluidde, maar sinds de eeuwwisseling gaat het weer de goede kant op en neemt de economische bedrijvigheid weer toe. Vanwege de vele hellingen in de bergen zijn veel gebieden van Valparaiso ontoegankelijk voor publiek transport. Daarom zijn elevators (in het bijzonder funiculaire treintjes) ingezet om de verschillende gebieden te ontsluiten.