17-02-23 Arica Chili Na een rustige nacht met wat perikelen rond het gerampestamp in de gym komen we aan in Arica, de noordelijkste stad in Chili. Als we vanmiddag om 5 uur weer binnen moeten zijn worden de Chileense douaneformulieren ingenomen, zodat het schip gecleard kan worden. Daar zijn ze heel secuur in. Als ik al binnen ben en Anita is nog aan de kade naar de voorstelling kijken, wordt er prompt gebeld vanaf de administratie dat ze de kaart moet inleveren. Enfin, we hebben een tour geboekt en we moeten om half tien aantreden bij de bus. Chili is zeker geen toeristisch land en als er al een cruiseschip komt worden alle toeters en bellen uit de kast gehaald om het voor de passagiers leuk te maken. Maar om voor dat handjevol schepen een speciale haven aan te leggen, dat is te gek. Dus we komen tussen de containers aan wal. Ze hebben wel gezorgd voor een cruiseterminal op een leukere plek. We worden vanaf het schip in een shuttle van Arica opgehaald en naar de terminal gebracht waar we verder vrij de stad in kunnen. Er mag geen persoon in de haven komen, bovendien zou je verdwalen tussen de containers. Er worden constant containers van schepen op de kade of verder transport geladen. En ook komen er steeds weer vrachtwagens met containers aan die dan op het schip geladen worden. Drukte alom. Hoe het kan weet ik niet maar ook hier is Arica een plaats dat bekendstaat als een year-round sunshine plaats met een temperatuur die nauwelijks onder de 15 graden komt. En dat bij 300 van de 360 dagen regen. Uiteraard wordt bij de VVV (een jongen met een houten kistje die folders uitdeelt) al hetgeen er is de hemel in geprezen. Wat toch interessant is, dat het overal schoon is in Chili. Een land van 6000 km lang en 190 km breed. Peru heeft anders een veel slechtere naam. We hebben een paar dagen geleden een  bericht gekregen dat als we in Peru zijn, we erg moeten oppassen voor de hygiëne. Zeker geen losse dranken gebruiken, of fruit en groente omdat niet zeker is, dat het in schoon water is gewassen. Alleen ongeopende flesjes cola met rietje drinken, enz enz. Aan boord is de noodtoestand uitgeroepen. Net als tijdens de Noro virus periode die we eerder hadden, wordt al het voedsel aangereikt. Je mag aanwijzen wat je wil hebben en de obers scheppen het op. Tot zelfs een verpakt suikerzakje wordt met lepels aangereikt en het mag niet meer teruggelegd worden. Daar zijn ze hier erg streng in. En dat gedurende voorlopig 6 dagen, de hele periode dat we langs Peru varen en daar havens aandoen. Vanaf vandaag tot en met maandag. Dinsdag zijn we in Ecuador, Manta. Daar is het dus weer schoon. Verder is hier in Arica veel gedaan aan geschiedenis op de scholen, (Er is hier zelfs een Duitse school)  want de mensen en natuurlijk ook de reisleiders raken er niet over uitgepraat. Veel archeologisch materiaal, een paar musea, waaronder een oorlogsmuseum Museo Historico de Armas. Een openluchtmuseum op de rots El Moro. Ook op de rots het museum de Sitio Colon 10 met zijn 32 mummies ontdekt in 2004 bij bouwwerkzaamheden. 12 km verwijderd van Arica nog het San Siguel Archaeological museum met allerlei spullen uit de oude Colombiaanse tijd. Alles met eigenlijk nauwelijks iets er in, maar veel wetenschap erover. We hebben er een paar  musea bezocht met de groep 80 plussers. Zodra de groep uit de bus komt, wat even duurt, rennen!!! ze allemaal richting de restrooms. Voor de rest staan ze te branden in de zon, en de reisleider staat makkelijk 20 minuten te kletsen. Belangrijk voor Arica is de rots El Moro, 139 meter boven NAP. In de 19e eeuw was het te doen om de rots gedurende de oorlog van de Pacific. We zijn er op geklommen na een gedeelte met de bus te hebben gedaan. Mooi uitzicht over Arica. Er staat ook een Christusbeeld net als in Rio, alleen veel kleiner en is ook gewijd aan Chili. De San Marcos kerk in Colon Square, gebouwd in 1876, in gotische stijl, herbouwd in ijzer met een houten deur. Deze kerk is gemaakt door Gustave Eiffel & Cie workshops. Deze kerk vervangt de oude, welke werd weggeblazen of overstroomd of (swept away by a tidal wave) in 1869. Ik denk een tsunami. Na 4 uur zijn we weer terug op de boot en om 3 uur gaan we met Mineke en Frans nog even naar het stadje, waar weliswaar van 2 tot 5 de winkels gesloten zijn, maar de markt gaat door de straatjes waar ook gezellige terrasjes zijn. Na wat ingeslagen te hebben aan souvenirs gaan we ergens koffie drinken en nemen de laatste shuttle terug naar het schip. Daar is een happening van mensen die met carnavalspakken en muziek ons uitgeleide doen. Leuk spektakel. De sail-away party stelt tegenwoordig ook niets meer voor en daar zijn we gauw op uitgekeken. Nog iets of nogmaals iets over Arica, Chili. Arica is een havenplaats in Noord-Chili, bekend van de Surf stranden. Het is de noordelijkste stad van Chili, op slechts 18 km afstand van de grens met het noordelijk gelegen Peru. Vanuit het centrum gaat een pad omhoog naar de Moro Arica heuvel, welke geweldige vergezichten biedt. De bergen van de Andes verrijzen in het oosten, thuishorend aan het Lauca National Park en Chungará meer. Het milde weer (nou….) maakt dat Arica bekend staat als de stad van het eeuwige voorjaar in Chili, terwijl de stranden regelmatig bezocht worden door Bolivianen. Boliva ligt nergens aan de oceaan en grenst in het oosten aan Chili. De staat biedt vrije toegang tot de stranden voor Bolivianen en zij beheersen een belangrijk deel van de handel daar. De stad was een belangrijke haven gedurende de Spaanse koloniale tijd. Chili confisqueerde de stad van Peru in 1880 na de oorlog van de Pacific en is door Peru in 1929 geautoriseerd als Chileens.  Een belangrijk deel van Aricaanse Chilenen wonen in of behouden hun Peruaanse identiteit in Arica.