17-02-25 Paracas Peru. Zaterdag. Gisteren werden al de voorzorgsmaatregelen genomen en worden we de hele dag bediend en mogen niets wat voedsel betreft zelf aanraken. Tot zelfs het zakje suiker en het kuipje melk niet. Dat duurt 6 dagen van 24 - 29 februari. Eerst als we Peru weer verlaten hebben in Ecuador, Manta zou alles weer vrijgegeven worden. Enfin, vandaag zijn we in Paracas. Een nietszeggende aanlegplaats waar ons schip ligt. Midden in de woestijn met overal bergen en heuvels waar geen grassprietje groeit. Gewoon kaal. Op de kade staan wat keetjes voor de mensen die aan de haven moeten werken en een stuk of 6 tentjes met souvenirs die door de bevolking van ver, (40 km verderop het land in ligt Paracas) is aangevoerd. Wij mogen op de kade helemaal niet lopen. Want dat is een aan en afvoerhaven van schroot, ijzer, dat per tientallen enorme vrachtwagens wordt aangevoerd en voor ons neus gewogen op een weegbrug, waarna de wagens worden gelost door knijpers en in het schrootschip gegooid. Waar dat ijzer vandaan komt is mij niet duidelijk geworden. Het is gewoon een stukgoedhaven. Dan kan je pas zien wat een verschil met een containerhaven. Hier lopen ook tientallen havenarbeiders rond die meer staan te kijken dan dat er wat gebeurd. Een containerhaven is schoon en goed georganiseerd. We hebben hier geen tour geboekt omdat dit een uitvalpost is voor de tours naar Machu Pinto en nog een paar tours die via de trein en het vliegtuig verder gaan. Wel is er een shuttle geregeld door Paracas en die staat aan het einde van de loopbrug vanaf het schip. We gaan 25 minuten rijden en komen in Paracas. Een leuk en gezellig plaatsje waar ook de plaatselijke bevolking vakantie viert en zeker ook uit de directe omgeving. Langs de weg naar Paracas is er niets te zien, woestijn en bergen zonder enige begroeiing. We hebben er een paar uurtjes doorgebracht en wonder boven wonder vindt Anita spulletjes voor het thuisfront. Overigens ’s middags ook aan de kade bij het schip. Een hele invasie voor het plaatsje want de shuttles rijden af en aan en Paracas wordt overspoeld met 600 mensen van het schip. En omdat het plaatsje niet zo groot is, duidelijk te merken. We kennen inmiddels aardig wat mensen. bv Paul en Marina waren ook op de Balmoral in 2010. Daar zitten 1500 reizigers op en dan wordt niet iedereen een bekende van je. Maar daar wordt bij een kopje koffie in Paracas over gesproken en dan blijkt Marina, Anita direct te herkennen. De verhalen komen los. Ik heb in 2010 geschreven, dat er een passagier was, die gevallen, zijn heup uit de kom had en via 2 doctoren aan boord en telefonisch assistentie van een ziekenhuis in Los Angeles de heup weer op zijn plaats kreeg. Nou, dat was Paul dus. Verder is die heup er nog een keer uit gegaan en later thuis heeft hij een nieuwe heup gekregen en 2 jaar later weer, maar nu een van een heel duur slijtvast materiaal,  Porselein. Maar hij loopt weer en het gaat ook prima. Overigens komen we veel mensen tegen die we in onze vorige cruises zagen. Het is een virus, zeggen ze. ’s Middags zijn we op het schip gebleven en ook op de kade.  Anita moest ook spelen bij de mis, die normaal op Zondag gaat, maar vanwege Lima vandaag op Zaterdag. Er gaan aan het eind van deze leg – Buenos Aires / Lima – 106 passagiers met het vliegtuig terug naar London en komen er weer zo’n 100 nieuwe gasten. Het probleem dat wij hebben met de gym is voorlopig even opgelost, hopen we. De kamers om te verhuizen hebben we mogen bekijken maar we vinden toch dat we hier in 9004 moeten blijven om verschillende redenen wat cabins betreft. Een ander aspect is dat men met het crewteam besloten heeft de apparatuur in de gym te begrenzen. Bv de loopbanden stoppen tussen 8 PM en 8 AM en nog wat meer maatregelen betreffende de crew die dikwijl tot 11PM herrie aan het maken waren in de gym. Voorlopig hebben we 2 nachten goed kunnen slapen. Maar Paracas en vooral de omgeving heeft natuurlijk meer te bieden. Het Paracas Nationale natuurgebied ligt in Ica, Peru en beslaat  het Paracas schiereiland, kustgebieden en tropische woestijnen uitlopend naar het zuiden voorbij Punta Calmán. Paracas komt van het Quechua woord para-ako en betekent `Zand valt als regen`. Paracas City ligt 245 km ten zuiden van Lima. Het is een plaats van mooie stranden en zonnig weer meestal het hele jaar door. De algemene touristische attractions liggen in Paracas Bay. Vlakbij een schilderachtige plek  voor vissers, genaamd El Chaco waar veel diplomaten wonen. In Paracas vind je veel soorten vis en kan je genieten van de beroemde Peruvian Pisto Sour Cocktail. Paracas heeft veel historische plekken zoals de plaats waar de bevrijder Generaal José de San Martin aan land kwam in 1820 en waar hij droomde van de Peruaanse vlag geïnspireerd door de flamingo´s die in de omgeving huizen. Geen bezoek aan Paracas zou compleet zijn zonder een bezoek aan de beroemde Ballestas eilanden, een groep van rotsachtige eilanden voor de kust van Paracas, bekend om hun flora en fauna. Vaak genoemd als mini-Galapagos. De eilanden zijn  het thuis van vogels inclusief ontelbare aalscholvers en het gebied van broedende zeeleeuwen. Alhoewel het niet mogelijk is een voet aan de grond te krijgen, kan je er met een boot dichtbij komen.