17-03-05 Costa Rica, Puerto Limon. Vandaag zijn we in Costa Rica, in Puerto Limon aan de zuidkant aan de Caribische Zee. We waren al eerder in Costa Rica, in 2010 met de Balmoral, maar dan aan de noordkant in Puerto Caldera, aan de Pacific ocean. We hebben een tour geboekt, Veragua rainforest & Aerial tram. Dat zijn gondels die als een kabelbaan over het regenwoud gaan. We hebben dat al eerder gedaan in Cairns, Australia. Dat was toen de langste rit ter wereld met diverse uitstapplaatsen voor onderbreking en ook de hoogste kabelbaan. We zullen het hier ervaren vandaag. We worden ontvangen in de bus naar het rainforest en de flora en fauna in het onderzoekscentrum door in ons geval een allervriendelijkste jongedame die als tourleider zou fungeren. Uiteindelijk blijkt zij een grote kennis te hebben en heeft ze ons de hele dag geïnformeerd. Als eerste rijden we door redelijk begaanbare weg richting naar de door een particulier aangelegd regenwoud, althans gekocht stuk grond met daarop het bestaande regenwoud.  Als we het terrein naderen wordt de weg al maar slechter en omdat het vannacht aardig geregend heeft liggen er plassen. De bus heeft er moeite mee omdat we niet op een verharde weg rijden, natuurlijk ook slipperig is geworden. Het duurt daarom ook een uur voordat we eindelijk ter plekke zijn. Vanzelfsprekend een enorm terrein waarin hij een gondelbaan heeft laten aanleggen om boven de bomen naar beneden te kunnen kijken. Het is een route van 5 tot 10 minuten en er hangen 2 x 2 gondels aan, een stel naar boven en het andere stel tegelijkertijd naar beneden, zodat ze in evenwicht blijven. Er kunnen 8 mensen in een gondel, die open is en waarin je als die eenmaal rijdt mag staan. Als eerste komen we in een reeks gebouwen, waarin allerlei diersoorten staan uitgestald als een soort museum. De sprekers, het zijn er inmiddels een stuk of 5 (voor ieder een groepje toeristen) die in de meest uitgebreide zin hun beste kennis tentoon willen spreiden. En terecht, want de verhalen zijn interessant. Maar ons duurt het soms wat lang. Maar je, je moet toch mee en de bus gaat vanavond pas weer terug. Althans voor half zes moeten we weer op het schip zijn. Allerlei vlinders in een vlindertuin, mooi hoor. En dan allerlei reptielen, zoals slangen, kikkers en al dat soort spul. Leuk hoor, ik had nog nooit een gele kikker gezien. Enz.Enz. Als we uiteindelijk de musea doorlopen hebben, (wij hebben inmiddels 2 groepen geskipt naar voren) gaan we naar de gondels en gaan we door het bos naar beneden. Daar worden we opgevangen door een gids die ons meeneemt naar een waterval. Daartoe moeten we 300 treden de trap op en af. Het lijkt veel maar dat blijkt mee te vallen. Mooie waterval. Dan weer terug naar de gondel en weer terug naar boven. Daar krijgen we een lunch aangeboden, bestaande uit een dubbele boterham met ham en kaas en een blaadje groen. Een glaasje drinken erbij. Goed hoor. Als iedereen weer paraat is en uitgekeken gaan we weer terug met de bus. We zijn om 5 uur bij de boudicca en we kunnen ons makkelijk omkleden voor de mis, waar Anita pleegt te spelen. Het is best een aangename ervaring geweest. En met elkaar hebben we toch plezier gehad en we hebben ook nog wel wat opgestoken van de natuur omdat die particulier zijn landgoed open heeft gesteld om ons wat te tonen. Puerto Limon, bekend als Limon is de hoofdstad en de belangrijkste plaats van de provincie Limon, als ook het Limonkanton in Costa Rica. Het is de op 5 na grootste stad in Costa Rica met 55000 inwoners en bestaat uit een multiculturele samenleving. Een deel van de bevolking  heeft zijn roots in Italie, Jamaica en China. Het zijn de Chinese arbeiders die aan de spoorlijn werkten die San Jose met Puerto Limon verbond in de laat negentiende eeuw. Tot 1948 werden de Afro-Caribische mensen niet geaccepteerd door de Costa Ricaanse overheid als inwoners en verbood hen buiten de provincie Limon te reizen. Vanwege die reis beperking groeide de Afro Caribische bevolking flink uit in de regio, door de beïnvloeding van de niet-reizen-beperking gingen ze dat ook niet doen toen later de reis beperking werd opgeheven. Tegenwoordig is er een belangrijke uitstroom van de inwoners naar de centrale vallei voor beter werk en opleiding. De Afro Caribische bevolking spreekt Spaans en Limonese Creole, een Engelse variant. Hoewel de haven van Puerto Limon pas in 1870 gebouwd werd om bananen en graan te exporteren, is Puerto Limon een van de oudste steden in Latijns Amerika. Het is gesticht in 1502 door Columbus en die lange geschiedenis heeft ruimte gegeven aan een plaats voor boeiende architectuur en een levendige atmosfeer. De openlucht markt in het centrum van de stad moet je gezien hebben, terwijl de straatjes er rondomheen vol zitten met gezellige barretjes en cafeetjes. Cashew noten zijn een belangrijk lokaal artikel en de cashew wijn is een specialiteit.