17-03-25 Laatste dag aan boord MS Boudicca en napraten cruise 2017. Alles wordt in gereedheid gebracht om morgen, Zondag 26 maart naar huis te gaan. We doen dat met gemengde gevoelens. We hebben best wel een aantal leuke dingen meegemaakt en gezien maar er zijn niet veel dingen goed gegaan. Het weer heeft de hele reis tegengezeten. Ik kan me van de andere 2 wereldreizen niet herinneren dat we zoveel regen en storm gehad hebben. De beide grote oversteken van de Atlantische oceaan zijn met stormen tot windkracht 9 en golven tot 4 meter gepaard gegaan. Hoewel we niet zeeziek geworden zijn heeft vooral Anita nachten niet kunnen slapen van angst dat we zouden omslaan of zoiets. De laatste nacht heeft ze een slaappil genomen en eindelijk een keer goed geslapen. Enfin dat is over nu en gaan we gelukkig naar huis. Wij hadden voor de reis al besloten dat dit de laatste grote reis zou zijn en dat is nu bevestigd door de omstandigheden. Wat tegenviel is Zuid Amerika. Wat weten wij van Zuid Amerika? Niet veel, we zijn bekender met Afrika, daar kennen we alle landen van. Zuid Amerika is gewoon een groot derde wereld land. Natuurlijk Rio is leuk, maar de Chileense fjorden zijn een super tegenvaller. De Noorse fjorden zijn mooier. Je kan daar niet van de ene in de andere fjord varen. Maar kale rotsen en regen en stormen altijd maakt de fjorden in Chili niet interessant. Het is leuk om te zeggen dat je er geweest bent, maar dat is het dan. Er is weinig tot geen toerisme. Je moet echt veel van de natuur houden wil je het appreciëren. Veel reizen er naar toe zijn er niet. Teveel gedoe ook met formaliteiten als je een bijzondere plaats wil bezoeken die ook een vracht geld kosten en dan niet of half worden uitgevoerd. Dan hebben we veel pech gehad met de apparatuur. Een van de hoortoestellen begaf het en kon ik, eigen schuld, niet repareren omdat ik de reserve tools thuis had laten liggen. De grote laptop gaf het op. Ik kon mijn klanten niet meer bedienen. Jammer.  Gelukkig had ik ook de kleine laptop meegenomen, maar daarop zit geen programma dat ik nodig had. Ik kon dat wel gebruiken voor het opbergen van de foto’s maar kon ze niet meer bewerken. Ook kon ik blijven schrijven. Dan hadden we ook de hele reis dat gedoe met de hardlopers boven ons in de gym. Ik heb me ook afgevraagd wat jongelui op deze cruise doen in een bejaardenhuis dat bol staat van de stokken, rollators en scootmobiels. Gaan ze daar boven mijn hoofd iedere dag van 6 uur in de morgen tot 11 uur ’s avonds de marathon lopen. Om gek van te worden. De hele rij van cabins van onze klasse. Dat zijn er 10, 5 links en 5 rechts, zijn een keer verhuisd of hebben de reparatieploeg meerdere malen aan huis gehad. Daar het een oud schip is – 45 jaar – kraakt en steunt het aan alle kanten dat nog verergert wordt door de aanhoudende marathon. De laatste dagen wordt er wat de hand aan gehouden. Ze mogen alleen van 8 tot 8 uur en de overlast is verminderd. Maar weg is het niet. Fred Olsen heeft er weinig tot niets aan gedaan om de passagiers blijvend tevreden te stellen. Het is ook superdom geweest om de gym boven op het schip te bouwen van 2 zeecontainers boven de duurste hutten. Er zijn betere plaatsen met geringere kosten denkbaar om dat probleem op te lossen. Een plek als op de Balmoral zou beter zijn. De lounge aan de voorzijde op dek 9 is een geschikte plek. Bovendien wordt die Lounge nauwelijks door passagiers bezocht.